در نیم قرن اول دوره مغول، به علت مصائب پیاپی که بر ایران و ایرانیان وارد آمد زبان فارسی تا حدودی راه انحطاط و سستی پیمود. دوره ای که مورد مطالعه ماست از آخرین سالهای قرن هشتم آغاز شده، تا چند سالی ازآغاز قرن دهم امتداد می یابد. توجه به علم و ادب و هنر به وسیله امرا و امیرزادگان تیموری امری است که گویی جزو فطرت و خوی طبیعی آنان بود. از انواع شعر که در عهد تیموری زیاد مورد توجه و علاقه شعرا بوده غزل است. غزلهای این عهد بیشتر متضمن افکار و مضامین دقیق بود.